Latijns-Amerika is een continent van uitersten. Nadat het in de 15e eeuw door Europese zeevaarders werd ontdekt, vestigden de eerste Europeanen zich er al snel. Zij zetten grote plantages op, waarvoor ze slaven nodig hadden. De inheemse bevolking was niet sterk genoeg om als slaaf te dienen op de plantages, dus werden er zwarte slaven uit Afrika geïmporteerd. In de 20e eeuw verhuisden allerlei gelukszoekers uit Azië naar Latijns-Amerika. Zo ontstond de bonte mengeling die het continent nu is.
Latijns-Amerika is een werelddeel vol tegenstrijdigheden. Gelijkheid staat er hoog in het vaandel, maar praktisch heerst er grote ongelijkheid. Aan de ene kant miljonairs, rijk geworden door corruptie en oliewinsten, aan de andere kant de sloppenwijken van de miljoenensteden. In Latijns-Amerika gebeurt de hele geschiedenis tegelijk. Er zijn hypermoderne steden met een hoog welvaartspeil, maar in de oerwouden van Brazilië leven primitieve indianenstammen nog in de prehistorie, terwijl hoog in de bergen van Chili mensen wonen die nog altijd leven volgens de gewoonten van de Spaanse veroveraars uit de 15e eeuw. Op het continent zijn democratische republieken, communistische staten en totalitaire dictaturen te vinden. Ontelbare burgeroorlogen werden er uitgevochten, en nog steeds voeren de guerrillastrijders van de FARC in de oerwouden van Colombia een strijd tegen de regering. Ook in natuur is Latijns-Amerika een continent van uitersten: onbegaanbare oerwouden van het Amazonegebied, onafzienbare pampa's in Argentinië en de Andes, het hooggebergte dat de ruggengraat van het continent vormt, maar die natuur is op veel plaatsen totaal verwoest door milieuvervuiling, ontbossing en erosie.
Latijns-Amerikaanse schrijvers zijn tot in hun vezels doortrokken van dit sprookjesland vol tegenstrijdigheid en dat is terug te vinden in hun literatuur. In de afgelopen eeuw is er een generatie van schrijvers van formaat (Nobelprijswinnaars!) opgestaan, die deze spanningen en de reactie van de inwoners van Latijns-Amerika daarop op onnavolgbare wijze hebben verwoord. Hun romans zijn episch te noemen. Ze gaan over het noodlot, over oorlogen, strijd tegen dictatuur, milieuvervuiling, verwondering over de adembenemende natuur, maar vooral zijn het romans over de liefde.
Uit verwondering over het leven en de natuur ontstond een nieuw, specifiek Latijns-Amerikaans genre, dat van het magisch realisme, waarin de betovering van de werkelijkheid wordt uitgedrukt. Het is onmogelijk het kenmerkende van dit genre in kort bestek te beschrijven, u moet de magie van deze boeken zelf ervaren!
Tijdens deze studiekring zullen we acht werken van hedendaagse schrijvers lezen. We zullen de kring in ieder geval openen met Cien años de soledad (Honderd jaar eenzaamheid) van Gabriël García Márquez. Daarna zullen we in overleg andere werken uitkiezen. Tot de mogelijkheden behoren:
- - Colombia: Gabriël García Márquez: Honderd jaar eenzaamheid; Liefde in tijden van cholera
- - Chili: Isabel Allende: Het huis met de geesten; Eva Luna
- - Brazilië: Paulo Lins: Stad van God
- - Mexico: Carlos Fuentes: De dood van Artemio Cruz
- - Argentinië: Julio Cortázar: De achtervolger
- - Dominicaanse Republiek: Julia Alvarez: In de tijd van de vlinders
- - Mexico: Octavio Paz: Het labyrint van eenzaamheid
- - Peru: Mario Vargas Llosa: De tijd van de held
- - Guatemala: Miguel Angel Asturias: Meneer de president
Wilt u meegaan op ontdekkingsreis naar de Nieuwe Wereld? Schrijf u dan in voor deze avontuurlijke studiekring!
Met amicale groet,
Job Velthuizen
